Η «Δημοσιογραφική Πένα» είχε την τιμή να συναντήσει τη Βασιλική Μπούσιου, μια ξεχωριστή Ελληνίδα αθλήτρια του παραολυμπιακού αθλήματος μπότσια. Σε μια ζεστή και ειλικρινή συζήτηση, η κα Μπούσιου μάς μίλησε για τη διαδρομή της στον αθλητισμό, για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με αναπηρία στην Ελλάδα και για τη δύναμη που χρειάζεται για να κυνηγήσεις τα όνειρά σου, ακόμη και όταν το μονοπάτι δεν είναι εύκολο.
Με λόγο άμεσο και αληθινό, μας περιέγραψε τις συγκινητικές στιγμές των διεθνών διοργανώσεων, τις δυσκολίες της καθημερινότητας, αλλά και τα μικρά και μεγάλα βήματα προόδου που γεμίζουν έναν αθλητή με χαρά και πίστη. Η συνάντηση αυτή αποτέλεσε για εμάς πηγή έμπνευσης και προβληματισμού, υπενθυμίζοντάς μας πως η δύναμη της προσπάθειας βρίσκεται συχνά στα πιο απλά 
πράγματα.
Ακολουθεί η συνέντευξη που κατέγραψε και επιμελήθηκε η ομάδα μας.
1.Το μπότσια (Boccia) είναι παραολυμπιακό άθλημα με διεθνή αναγνώριση. Θα θέλατε να μας εξηγήσετε πότε εντάχθηκε επίσημα στους παραολυμπιακούς αγώνες και ποια είναι η θέση του σήμερα ανάμεσα στα υπόλοιπα αθλήματα;
Το μπότσια, να ξέρετε, ξεκίνησε από την Αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη, όπου ονομαζόταν σάμπερτανκ. Αυτή είναι η ιστορία του και από εκεί προέρχονται οι ρίζες του. Ωστόσο, από ό,τι θυμάμαι, το 1980 η Σουηδία ήταν η πρώτη χώρα στη σύγχρονη ιστορία που το ενέταξε στα αθλήματα και στη συνέχεια, το 1989 ή το 1990, το μπότσια πήγε στους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Είναι αποκλειστικά παραολυμπιακό άθλημα. Δεν υπάρχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μάλιστα, στη χώρα μας έχουμε πάρα πολύ καλούς αθλητές και βρισκόμαστε πολύ ψηλά στην παγκόσμια κατάταξη.
Το μπότσια αφορά άτομα με βαριές κινητικές και εγκεφαλικές παραλύσεις. Υπάρχουν τέσσερις κατηγορίες: BC1, BC2, BC3 και BC4. Στην κατηγορία BC3 οι αθλητές παίζουν με ράμπα. Οι άνθρωποι που αγωνίζονται σε αυτήν την κατηγορία έχουν σοβαρές κινητικές αναπηρίες και κατευθύνουν την μπάλα με τη ράμπα και τη βοήθεια ενός βοηθού.
2.Τι ήταν αυτό που σας παρακίνησε να ασχοληθείτε με το άθλημα του μπότσια και πώς ξεκίνησε η αθλητική σας πορεία; (Αν επιτρέπετε, θα θέλαμε, επίσης, να μας μιλήσετε για το πώς προέκυψε η αναπηρία σας και πώς αυτή επηρέασε τη σχέση σας με τον αθλητισμό).
Η αναπηρία μου ξεκίνησε όταν ήμουν 13 ετών. Ξαφνικά, χωρίς να γνωρίζουμε τι και πώς, άρχισα να παρουσιάζω μία κυτταρογενετική αδυναμία, όπως ονομάζεται. Με τα χρόνια, όμως, οι γιατροί κατέληξαν στη διάγνωση της πάθησής μου, που λέγεται μυϊκή δυστροφία. Είναι μία εξελικτική ασθένεια. Γι’ αυτό, στην αρχή δεν μπορούσα να ασχοληθώ με το μπότσια, γιατί το συγκεκριμένο άθλημα απευθύνεται σε άτομα με βαριές νευρομυϊκές παθήσεις και εγκεφαλικές παραλύσεις.
Το πρώτο μου άθλημα ήταν η επιτραπέζια αντισφαίριση, όπου αγωνίστηκα τόσο στην όρθια όσο και στην καθιστή κατηγορία, δηλαδή με αναπηρικό αμαξίδιο. Το 2020–2022, όταν ήρθε ο Covid, λόγω της έλλειψης προπονήσεων και της εξέλιξης της ασθένειας, άρχισα να σκέφτομαι πολύ σοβαρά να ασχοληθώ με το μπότσια. Έτσι, από τον Οκτώβριο του 2022 ξεκίνησα πλέον να ασχολούμαι επαγγελματικά.
Σήμερα, βρίσκομαι στην Εθνική Ομάδα Στήριξης. Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια έχω καταφέρει να φέρω τρία μετάλλια για τη χώρα μας και μία ένατη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Η σχέση μου με το άθλημα και την αναπηρία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη. Για μένα το μπότσια, όπως και γενικά ο αθλητισμός, είναι μία όμορφη διέξοδος, για να μπορέσω να κάνω αυτό που πάντα μου άρεσε.
3.Η παρουσία σας στην Ναύπακτο μάς χαροποιεί ιδιαίτερα. Υπάρχει κάποια ιδιαίτερη σχέση ή συνεργασία που σας συνδέει με την πόλη ή με τον Σύλλογο “Αλκυόνη”;
Τον σύλλογο και την κα Βασιλική τους γνώρισα πέρσι, όταν είχαμε έρθει σε αυτό εδώ το γήπεδο, για να κάνουμε κάποιες μετρήσεις, ώστε να προσαρμοστεί ο χώρος και να είναι συμβατός με τις ανάγκες των ατόμων με αναπηρία. Δηλαδή, να φτιαχτούν οι κερκίδες, ώστε να μπορεί ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο να έρθει να παρακολουθήσει έναν αγώνα, καθώς και οι προσβάσεις εξωτερικά.
Εκεί, λοιπόν, γνώρισα και την κα Βασιλική και μου έγινε η πρόταση να έρθω, να παρακολουθήσω και ταυτόχρονα να τους γνωρίσω και το άθλημα. Πολλοί από εσάς δεν γνωρίζετε τι είναι το μπότσια. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει ακόμη ευρεία ενημέρωση για αυτό το άθλημα.
Όσο για την πόλη σας, θέλω να πω ότι είναι πραγματικά υπέροχη. Εγώ κατάγομαι από την Πάτρα και έχω παρευρεθεί αρκετές φορές τη Μεγάλη Παρασκευή στον Επιτάφιο, ενώ έρχομαι συχνά και για βόλτα. Γνωρίζω την πόλη και μου αρέσει πολύ.
4.Ποιες είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες που συναντά ένας αθλητής με αναπηρία στην καθημερινή του προπόνηση και πώς τις ξεπερνά;
Το βασικό πρόβλημα της αναπηρίας δεν είναι η ίδια η αναπηρία. Αρχικά, δεν είναι η ασθένεια, γιατί με τον καιρό αποδέχεσαι κάποια πράγματα και στη συνέχεια δεν σε ενοχλούν τόσο. Αυτό που πραγματικά σε ενοχλεί είναι η έλλειψη προσβασιμότητας, ειδικά στην Ελλάδα. Για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στην καθημερινότητα, ακόμη και για κάτι απλό, όπως το να πας μία βόλτα, αντιμετωπίζουμε δυσκολίες.
Πολλά μαγαζιά δεν έχουν ράμπες, δεν διαθέτουν αναπηρικές τουαλέτες, δεν υπάρχουν σωστές προσβάσεις. Συχνά παρκάρουν σε θέσεις ΑμεΑ. Το καλοκαίρι, οι εγκαταστάσεις για κολύμβηση καταλαμβάνονται από κόσμο, η ράμπα γίνεται πεζόδρομος, παιδιά παίζουν πάνω σε αυτήν χωρίς να σέβονται τον σκοπό της. Δεν υπάρχει ενημέρωση, δεν υπάρχει γνώση.
Άρα, ουσιαστικά, το πρόβλημα δεν είναι η αναπηρία. Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές για να ζήσουμε ισότιμα. Βέβαια, όσο περνούν τα χρόνια, τα πράγματα βελτιώνονται λίγο, αλλά ακόμη είμαστε πολύ πίσω. 
5.Πόσα μετάλλια έχετε κατακτήσει μέχρι σήμερα και πώς νιώσατε όταν κερδίσατε το πρώτο σας;
Κοιτάξτε, έχω πολλά μετάλλια και στην επιτραπέζια αντισφαίριση. Ωστόσο, στο μπότσια, το μετάλλιο που ξεχωρίζω είναι η δεύτερη θέση που κατέκτησα το 2023, στην πρώτη μου κιόλας χρονιά με προπονήσεις. Αυτό, για να σας πω την αλήθεια, ήταν αρκετά ανέλπιστο. Εκείνη η διάκριση μού έδωσε και την πρόκριση στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Οι στιγμές αυτές είναι μοναδικές… Η αλήθεια είναι πως εγώ έχω έναν άνθρωπο που εμπιστεύομαι και με βοηθάει. Είναι ουσιαστικά τα χέρια και τα πόδια μου. Όταν βρίσκεσαι σε μία ξένη χώρα, βλέπεις την ελληνική σημαία και ακούς τον εθνικό ύμνο, οι στιγμές αυτές είναι πολύ συγκινητικές και η χαρά δεν περιγράφεται…
Απλώς να ξέρετε πως όλα αυτά είναι στιγμιαία. Την επόμενη μέρα τα αφήνεις πίσω, βάζεις τον επόμενο στόχο και συνεχίζεις στο επόμενο βήμα. Είναι καλό να μη μένουμε σε αυτά, αλλά να προχωράμε και να εξελισσόμαστε σε ό,τι μας αρέσει.
6.Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους νέους σχετικά με τη δύναμη της θέλησης και την αξία του αθλητισμού στη ζωή;
Τους ανθρώπους με αναπηρία συχνά τους βλέπουμε σαν ήρωες ή σαν κάτι ιδιαίτερο. Έχω να πω ότι δεν κάνουμε κάτι διαφορετικό από ό,τι κάνουν όλοι οι υπόλοιποι. Θα σηκωθούμε το πρωί και θα ακολουθήσουμε την ίδια καθημερινότητα που έχει και ένας άνθρωπος χωρίς αναπηρία.
Το μήνυμα που θέλω να στείλω είναι ότι πρέπει να προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και να έχουμε καλύτερη σχέση με τον εαυτό μας. Η αλήθεια είναι πως, όταν βελτιώνουμε τον εαυτό μας, βοηθάμε την κοινωνία να εξελίσσεται και τα παραδείγματα που θα αφήσουμε πίσω μας να είναι όμορφα.
7.Ποιες είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία στην καθημερινότητά τους; Θεωρείτε ότι η πολιτεία έχει κάνει βήματα βελτίωσης τα τελευταία χρόνια ή υπάρχουν ακόμη σημαντικά εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν;
Σε γενικές γραμμές έχω απαντήσει σε αυτές τις ερωτήσεις, αλλά θα σας πω κάτι ακόμη: και στον αθλητισμό, να ξέρετε, τα προβλήματα είναι πάρα πολλά. Φανταστείτε ότι αυτή τη στιγμή είμαι 11η στην Ευρώπη και νούμερο 23 ή 25 στον κόσμο και η Ομοσπονδία δεν είναι δίπλα μας για να βοηθήσει, γιατί δεν έχει τους οικονομικούς πόρους.
Ό,τι χρειάζεται αυτή τη στιγμή για να ταξιδέψουμε και να συμμετέχουμε σε αγώνες, παρόλο που εκπροσωπούμε την Εθνική Ομάδα, τα έξοδα τα καλύπτουμε εμείς. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο αγκάθι. Για να έρθει ένας άνθρωπος με αναπηρία στον αθλητισμό, θα πρέπει αυτό το ζήτημα να έχει λυθεί.
Ο αθλητής πρέπει να έχει στο μυαλό του μόνο τον στόχο, την προπόνηση και την απόδοσή του, όχι να ασχολείται με το πώς θα εξασφαλίσει τα χρήματα για να πάει στους αγώνες. Θεωρώ, λοιπόν, ότι αυτό είναι κάτι που πρέπει να διορθωθεί άμεσα.
Τα υπόλοιπα τα ανέφερα και πριν: η προσβασιμότητα και ο σεβασμός. Να μη χρειάζεται να παλεύο
