Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Δημοσιογραφικής Ομάδας των «Σύγχρονων Εκπαιδευτηρίων Κοτρώνη» είχαν την
ευκαιρία να πραγματοποιήσουν συνέντευξη με τον διακεκριμένο Έλληνα ζωγράφο Χρήστο Μποκόρο. Ήταν μια μοναδική εμπειρία, μέσα από την οποία γνωρίσαμε από κοντάτον κόσμο της τέχνης του και τις σκέψεις που τον καθοδηγούν στη δημιουργία των έργων του. Τον ευχαριστούμε θερμά για την προθυμία του να μοιραστεί μαζί μας τόση γνώση και έμπνευση!
Τι υλικά χρησιμοποιείτε στους πίνακές σας;
Χρησιμοποιώ κυρίως σκουπίδια. Τα ξύλα και όλα αυτά τα υλικά είναι πεταμένα πράγματα που βρίσκω εδώ κι εκεί. Ακόμα και τα πανιά προέρχονται από παλιά υφάσματα που θα κατέληγαν στα σκουπίδια.
Η ζωγραφική μου γίνεται κυρίως με λάδια, αλλά μέχρι να φτάσω σ’ αυτό το στάδιο χρειάζεται πολλή προετοιμασία. Η περισσότερη δουλειά είναι στο πώς θα ετοιμαστεί η επιφάνεια.
Για παράδειγμα, εκείνο το ξύλο (μας δείχνει τον πίνακα) με τους ανθούς επάνω, μου πήρε μέρες δουλειάς για να το φτιάξω. Ήταν δύο κομμάτια ξύλου που τα έσκισα στη μέση, ώστε να αποκτήσουν αυτές τις επιφάνειες. Δούλευα δυο-τρεις μέρες για να τα κόψω, να τα ενώσω και να τα κολλήσω. Μέχρι να προετοιμαστεί σωστά το ξύλο, ώστε να μην έχει χαρακιές ή κενά, χρειάστηκε πολύς κόπος και χρόνος πριν καν αρχίσει η ίδια η ζωγραφική.
Για την προετοιμασία χρησιμοποιώ κόλλες, γυαλόχαρτα και άλλα υλικά. Ό,τι είναι ζωγραφισμένο γίνεται με λάδια, όμως τα περισσότερα έργα εδώ δεν είναι καν ζωγραφισμένα. Φαίνονται ζωγραφισμένα, αλλά στην πραγματικότητα είναι μόνο πανιά. Επίσης, σε πάρα πολλά έργα ζωγραφίζω με τα δάχτυλα και όχι με πινέλα.
Τι θα θέλατε να κρατήσει ένας άνθρωπος στο μυαλό του φεύγοντας από την έκθεσή σας;
Φεύγοντας από την έκθεση, δεν θα ήθελα να σας επιβάλω να κρατήσετε κάτι συγκεκριμένο. Θα ήθελα απλώς να μείνουν στη μνήμη σας αυτές οι όμορφες εικόνες. Το σημαντικό είναι να μη ξεχάσετε πως η τέχνη είναι ιστορία. Να τη θυμάστε και να την τιμάτε, όπως μπορείτε.
Ο τίτλος μιας παλαιότερης έκθεσής σας ήταν «Πέρασμα στο φως». Τι σημαίνει για εσάς αυτό το πέρασμα και πώς θα θέλατε να νιώσει ο θεατής μέσα από τα έργα σας; Θα θέλαμε να μας μιλήσετε και για αυτήν την έκθεση.
Η έκθεση «Πέρασμα στο φως» έγινε στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου, στο Ηράκλειο της Κρήτης, από τον Απρίλιο μέχρι και τον Ιούνιο. Βέβαια, «Πέρασμα 
στο φως» είναι σχεδόν όλες μου οι εκθέσεις. Σ’ εκείνη υπήρχε ένα πολύ μεγάλο έργο δίπλα από το ιερό του ναού, σαν αυτό που έχετε πίσω σας, αλλά πολύ μεγαλύτερο. Γύρω του, δεξιά κι αριστερά, υπήρχαν όλα τα υπόλοιπα έργα.
Η διαδρομή μέσα από τα έργα οδηγούσε σ’ αυτό το «Πέρασμα στο φως», μια χαρακιά μέσα στο σκοτάδι. Γιατί τι είναι αυτό που ζητάμε όλοι στη ζωή μας; Το φως. Κάθε νύχτα ευχόμαστε «καλό ξημέρωμα», να ξανάρθει το φως. Όλα τα διαλείμματα της ζωής περιμένουν το φως.
Θυμάμαι, σε μια παλαιότερη έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη, είχε έρθει ένα κοριτσάκι, μικρότερο από εσάς, με τη μητέρα και τη θεία του. Μου είπε: «Κύριε
Μποκόρο, θέλει η μικρή να σας ρωτήσει κάτι. Ζωγραφίζει κι εκείνη».
Με ρώτησε λοιπόν: «Μου αρέσουν πολύ τα σχέδια με μολύβι, αλλά δεν μπορώ να ζωγραφίσω το φως όπως εσείς. Τι να κάνω;»
Της απάντησα: «Εσύ έχεις το λευκό χαρτί και το μολύβι σου. Από μόνο του το λευκό χαρτί δεν είναι φως. Για να γίνει φως, πρέπει να παλέψεις με το σκοτάδι. Με το μολύβι σου θα διευθετήσεις το σκοτάδι, τις σκιές πάνω στο χαρτί και τότε το φως θα έρθει από μόνο του». Έπειτα σκέφτηκα «αυτό είναι συνταγή για ζωγραφική ή για τη ζωή;» Νομίζω πως είναι συνταγή για τη ζωή μας. Όταν καταφέρνουμε να «διευθετούμε» τα σκοτάδια γύρω μας, τους φόβους, τις αμηχανίες, τις δυσκολίες, τότε έρχεται το φως. Αυτό είναι το πέρασμα, όλη η ζωή μας είναι ένα τέτοιο πέρασμα στο φως.
Ο τίτλος της σημερινής μου έκθεσης είναι «Παλίμψηστα». Είναι μια παλιά λέξη που σημαίνει «ξανά ξυσμένο». Οι άνθρωποι παλιά έγραφαν πάνω σε πλάκες από πηλό ή μάρμαρο. Αργότερα, χρησιμοποίησαν πιο εύχρηστα υλικά, όπως τις περγαμηνές και τους παπύρους.
Οι περγαμηνές ήταν από δέρματα μικρών ζώων, κατσικάκια ή προβατάκια, ενώ ο πάπυρος προερχόταν από το φυτό πάπυρο, ένα είδος φοινικοειδούς με ακτινωτά φύλλα. Το έβρεχαν, το κολλούσαν και έφτιαχναν ένα χοντρό φύλλο, κάτι σαν χαρτί. Ήταν πολύτιμο υλικό και δεν μπορούσαν να το πετάξουν εύκολα.
Έτσι, όταν τελείωνε η χρήση του, το έξυναν με ένα αιχμηρό εργαλείο, αφαιρούσαν το μελάνι και ξαναέγραφαν επάνω του. Αυτά λοιπόν ονομάζονταν «παλίμψηστα», γιατί ήταν ξανά και ξανά ξυσμένα, ξανά και ξανά γραμμένα.
Αυτόν τον τίτλο σκέφτηκα να δώσω και στη φετινή μου έκθεση, γιατί και ο ίδιος ο χώρος είναι «παλίμψηστος». Όπως και τα έργα μου, είναι κάτι επαναχρησιμοποιημένο, με ίχνη από προηγούμενες χρήσεις και ιστορίες. Αν τα δείτε, όλα έχουν πάνω τους κάτι παλιό, κάτι που έχει ζήσει ξανά.
Θα ήθελα κάθε έργο να χωρά μέσα του την αιωνιότητα. Περιέχει υλικά και αντικείμενα που έχουν χρησιμοποιηθεί από άλλους ανθρώπους, και τα περισσότερα ξύλα είναι παλιά, με τη δική τους ιστορία.
Το κάνω αυτό, γιατί πιστεύω πως όλοι μετέχουμε στην Ιστορία. Οι άνθρωποι δεν είναι μόνοι, κατάγονται από άλλους ανθρώπους και ζουν ανάμεσά τους. Κανείς δεν είναι μόνος κι αν η εποχή μας λέει πως μπορούμε να υπάρχουμε μόνοι μέσα από τις οθόνες και τα «γκατζετάκια» μας, αυτό είναι μια ψευδαίσθηση. Ο πραγματικός κόσμος είναι το σώμα μας, οι σχέσεις μας με τους γονείς, τους φίλους, την πόλη, τον κόσμο.
Και ο κόσμος δεν είναι μόνο οι άνθρωποι, είναι και η φύση. Η φύση δεν είναι απέναντί μας, εμείς είμαστε η φύση. Τίποτα δεν υπάρχει μόνο του. Όλα είναι ένα.
Έτσι έφερα αυτή την έκθεση εδώ και την ονόμασα «Παλίμψηστα», γιατί κι ο χώρος, όπως και τα έργα, κουβαλά μέσα του ίχνη από πολλούς ανθρώπους
